تیتیــــــــل

برای همه ی کسانی که احساس ارغوانها را میفهمند...

نیمی از من

به دروغی شبیه است

که با چشمهای بی گناه تو نسبتی نداشت

و حالا

تمام من

در فصل شعرهای زخمی از پا درآمده است

چقدرتو را کم دارد

باران چشمهای خسته ام

که نبودنت را دمادم هاشور میزند

باران که ببارد

(ازتو) انباشته میشوم

و آغوش من ای کاش

آنقدر بزرگ بود

تا

همه ی رگه های مهربان تنت

در آن جاری میشدند.

توضیح:

سطر پایان اینکار رو با نظر و پیشنهاد ارزشمند جناب کوروش همه خانی عزیز تغییر میدم

و به جای واژه " جا میشدند" / "جاری میشدند " رو جایگزین میکنم..

ممنونم آقای همه خانی که اینهمه مهربانید.

مینا صدیقی

+نوشته شده در سه شنبه سی و یکم شهریور 1388ساعت0:1توسط مینا صدیقی |

...

هر شب خودم را دست کم میگیرم

دستهای تو را بگیرم

فرقی نمیکند زن باشم یا نباشم

تا اینجای زندگی زنت نبودم

لابد

زیر دندانم مزه کرده ای

که میتوانم سقوط کنم از تو

و یا خیال کنم این چای

طعم شیرین چشمهای تو را میدهد

به گمانم بدجوری جا

خالی داده ام

به دستهای از راه نرسیده

و کودکی که از سینه هایش شیر میخورم

لطفا چشمهایم را اهلی کن!

این همه در به دری به من نیامده است.

لاهیجان

تابستان۸۸

+نوشته شده در پنجشنبه هشتم مرداد 1388ساعت1:25توسط مینا صدیقی |

پیچاپیچ نگاهی سرد...

آفتاب امروز صبح چنان واضح و روشن به سخن در میاید که اگر میتوانستم از چیزهایی که میگوید یادداشت بردارم میتوانستم زیباترین کتابهای تمام دوران را بنویسم. کریستین بوبن

روی تن کدام شعرم دویدی

که کلمه ها دست و پا گیرم میشوند

میدوم

آنسوی تو

شبیه ماده گرگی که

بوسه هایم را زوزه میکشد

کمی عاشقانه تر

توی سرفه های بی حوصله ات

من را بالا بیاور

من

روی هیچ تختی جا نمیشوم

روی هیچ خیالی

حالا که خیالت

از تختخواب جا ماند

و یک دل سیر نخوابیدی

...

این کوچه

خواب تو را به بن بست میبرد

وقتی به موهای دخترکی آویزانم

و به احترام عاشق شدنش

حتی بلد نیستم

سکوت کنم.

+نوشته شده در یکشنبه دوم فروردین 1388ساعت1:43توسط مینا صدیقی |

یک شعر تا به آخر تو...

دو باره

دستهایت را نفهمیدم

دوباره نفهمیدم

به تو که میرسم

تودرتوی چشمهای شیطان کوه

سنگینم.

طاقت حلق آویز نگاهت را

نه !!

ندارم

فقط میتوانم آبستن چشمهای مهربان تو باشم.

فردا اگر

پیچکهای پیچ خورده ی احساسم

روی تنت پیچید

نگو

دستهای تو بود که برایم نی لبک میزد.

+نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم بهمن 1387ساعت23:26توسط مینا صدیقی |

در پستوی خیالم

هی آقا !!

دستی که برایم

فرستادی

جایی برای گرفتن نداشت

که هنوز

با نگاهت

قمار میکنم

یک چشم میبازم ...

+نوشته شده در شنبه چهاردهم دی 1387ساعت20:48توسط مینا صدیقی |

به یمن نگاهت...

فردا

با لبهایم

خودت را ببوس

اصلا

تمام من را

برایت تدارک ببین

شاید

سرتاسر سربه هوایی ام را

عاشق شوم!!!

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آبان 1387ساعت20:52توسط مینا صدیقی |

از لبی که توی سوتکها میدمد... دست بردار!!

1..از هرزگی ام کم کن

خیالم را

روی تن کلاغها

سفید کنم

بیا

کمی باران برداریم

خشک بخوریم به آسمان

به رطوبت اشک

به هم

وبرگردیم

جایی که

کلاغها هم عاشق میشوند.

2..پشت چشم نازک میکنی

از نگاهت لیز بخورم

نگاه کن!

من

کف دستهایت اتفاق افتادم

نه چشمهایی که مدام

لای موهایم

شانه میخورند

اینجا

روی دلتنگی ام

بمان

من عاشق دوستت دارم توام.

+نوشته شده در سه شنبه دوم مهر 1387ساعت1:23توسط مینا صدیقی |

پا به پایی برقصم...

جا خوش کرده ام در نگاهی

انتظار بکشم خودم را

بدود فکری توی سرم

کش بیایم / جدا از من

از تقارن بوسه های به من چسبیده

پا به پایی میرقصم

دورتر از خودم

موهایم روی پاییز بریزد

یا نه؟!

از مشکی هر نگاهی

طی شود تنم

هر روز

برای آدم شدن یک حرف کم دارم..

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1387ساعت23:49توسط مینا صدیقی |

رنگ پریده تر از شعرم...

افق شده ام در غروب دور

در نزدیک ترین عبارت شعری

بکشم خودم را

کنده میشوم از جا

تا مردی سر بخورد توی چشمهایم هی

بتازد روی تنم چهارنعل

اصلا بپیچم زنانگی را دور خودم

بی انکه باشم

شاید..

+نوشته شده در پنجشنبه دهم مرداد 1387ساعت13:16توسط مینا صدیقی |

از مشکی چشمهایم

مهربانانم سلام.

میدونم که خیلی زیاد تاخیر داشتم واینجا هیچ بهانه ای هم پذیرفته نیست

من معذرت خواهی میکنم و دست همه ی شمارو با صمیمیت میفشارم.

همین جا کنارت

کنارت جوانه زدم

قاپیدم جوانی ام را

بزرگ شوم

بزرگتر شدم

پدر عاشق تر شد

چرخید تا بچرخم

هاج و واج دور سرم

انگشت به دهان

مات مردانگی اش.

من عاشقت نبودم پدر

میروم دختری باشم برای خودم

فرقی نمیکند

مشکی شوم در تقلای نگاهم

یا از فاصله ها

بو بکشم ردپای تورا

همین جا کنارت

کنارت به اب میزنم بی گدار.

+نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم تیر 1387ساعت1:5توسط مینا صدیقی |